حدیث روز
امام علی (ع) می فرماید : هر کس از خود بدگویی و انتقاد کند٬ خود را اصلاح کرده و هر کس خودستایی نماید٬ پس به تحقیق خویش را تباه نموده است.

افزونه جلالی را نصب کنید. Thursday, 25 April , 2024 ساعت تعداد کل نوشته ها : 1382 تعداد نوشته های امروز : 0 تعداد اعضا : 5 تعداد دیدگاهها : 81×
نغمه‏ های  كوی  دوست‏

شناخت الگوهای  موفق در عصر حاضر، آرزوی  هر جوان حقیقت‏جو و طالب رشد و خوشبختی  است. نوشتار ذیل نیم نگاهی  به گنجینه شخصیتی  و زندگی  امام خمینی ‏قدس سره در دوران حیات روح‏انگیز ایشان دارد. به امید پیروی  از گفتار و رفتار الهی  او كه چون چراغی  فروزان، تا روشنی ‏بخش پویندگان طریق سعادت می ‏باشد.

امام برای  كارها و فعالیت‏ها و برنامه‏های  روزانه خود جدولی  داشتند كه خود ایشان آن را تهیه می ‏كردند. در آن جدول كارهای  همه ساعات شبانه‏روزی  امام درج شده بود به جز ساعاتی  از شب كه برای  نمازشب و راز و نیاز با خدا از خواب برمی ‏خاستند.

امام در تمام طول شبانه‏روز حتی  یك دقیقه وقت تلف شده و بدون برنامه از قبل تعیین شده نداشتند. ایشان روزی  سه مرتبه و هر بار نیم ساعت قدم می ‏زدند كه این راه رفتن با ذكر گفتن همراه بود; یعنی  نیم ساعت راه رفتن با ساعات تنظیم نمی ‏شد بلكه با ذكرهایشان تنظیم می ‏شد.

زیارت عاشورای  ایشان ترك نمی ‏شد و آن را با صد لعن و سلام می ‏خواندند. در ماه مبارك رمضان هر روز ده جز قرآن می ‏خواندند، یعنی  هر سه روز یك دور قرآن را ختم می ‏كردند. آن‏قدر از هوش و ذكاوت برخوردار بودند كه نسبت‏به آنچه در ضمیر انسان مترتب می ‏شد آگاه بودند.

امام معمولا در مجالس سكوت اختیار می ‏كردند، مگر موقعی  كه كسی  از ایشان چیزی  می ‏پرسید. با مردم همزیستی  داشتند و با خضوع تمام سعی  می  كردند كه زودتر سلام كنند. وعمل به احكام دین مورد تاكید ایشان بود.

امام در مصرف برق نهایت صرفه‏جویی  را داشتند. ایشان مایحتاج خود را روزانه تهیه می ‏كردند و هرگز حاضر نمی ‏شدند چیزی  را كه همان روز احتیاج ندارند تهیه فرمایند.

امام به نظافت اهمیت می ‏دادند، شاید سال‏ها و سالها یك قبا و سجاده داشتند و می ‏پوشیدند ولی  همین یك قبا آنقدر تمیز بود كه شاید كم‏تر كسی  به نظافت ایشان پیدا می ‏شد.

عروس امام در مورد ایشان می ‏فرمایند: «نجف كه بودیم آقا چشمشان ناراحت‏شده بود، دكتر آمد و چشم ایشان را دید و گفت: شما چند روزی  قرآن نخوانید و استراحت كنید. امام یك دفعه خندید و گفتند: دكتر من، چشمم را برای  قرآن خواندن می ‏خواهم! چه فایده‏ای  دارد اگر چشم داشته باشم و قرآن نخوانم؟ شما یك كاری  بكنید كه من قرآن بخوانم

امام نقش مادر را در خانه و در تربیت فرزند بسیار تعیین‏كننده می ‏دانستند و به تربیت‏بچه‏ها خیلی  اهمیت می ‏دادند و می ‏گفتند: «اگر كسی  بتواند یك نفر را تربیت كند، خدمت‏بزرگی  به جامعه كرده است

ایشان معتقد بودند كه در تربیت فرزند از مرد كاری  برنمی ‏آید و این كار بر دوش مادر نهاده شده است; چون عاطفه زن بیش‏تر است و قوام خانواده هم باید براساس محبت و عاطفه باشد و معتقد بودند كه شریف‏ترین شغل در عالم، بزرگ كردن یك بچه و تحویل دادن یك انسان به جامعه است. در طول تاریخ از آدم تا خاتم، انبیاء آمدند كه انسان درست كنند.

امام احترام به مادر را بسیار مهم می ‏دانستند و سفارش می ‏كردند كه برای  مادرتان هدیه بخرید.

امام در انتخاب همسر چه برای  دخترانشان و چه برای  پسرانشان روی  خانواده‏هایشان خیلی  تاكید می ‏كردند. امام می ‏فرمودند: «خانواده‏ها باید هم مسلك باشند، سنخیت داشته باشند و مؤمن و متعهد باشند

از جمله آزادی ‏هایی  كه امام در مورد همه و نیز در مورد فرزندانشان معتقد بودند، حق انتخاب همسر بود. لذا به هنگام ازدواج دخترانشان می ‏فرمودند: من فلانی  را مناسب تشخیص دادم، اما نظر صائب و نهایی  به عهده شما فرزندان است و در صورت عدم تمایل دختران به ازدواج مساله منتفی  بود.

ایشان از مردانی  كه به همسرانشان جفا كرده، آن‏ها را طلاق می ‏دهند و همسر دیگری  اختیار می ‏كنند، به شدت نفرت داشتند. البته مسائل اخلاقی  ایجاب می ‏كرد كه این نفرت را ابراز نكنند. امام در مورد مهریه فرزندانشان حد متعارف را در نظر داشتند. مقدار زیادی  را نمی ‏پذیرفتند، ولی  قانع به این هم نبودند كه كسی  فقط یك كلام الله مجید را مهر قرار دهد.

مرقومه امام در صفحه اول قرآنی  كه برای  یك زوج جوان نوشتند چنین بود: «زن و مردی  كه می ‏خواهند ازدواج كنند اگر بخواهند خوشبخت‏باشند، باید عازم سازش باشند، یعنی  باید تمام تلاششان این باشد كه با یكدیگر بسازند

امام در پوشش خانم‏ها روی  رنگ خاصی  نظر نداشتند و در كل معتقد بودند كه پوشش نباید مفسده‏انگیز باشد البته چادر را بهتر می ‏دانستند. چون معتقد بودند چادر برای  زن برازنده‏تر است و سمبل انقلاب اسلامی  می ‏باشد.

امام در عین حال كه به ارتباط بین زن و مرد (نامحرم) بسیار حساس بودند به این امر نیز معتقد بودند كه زن با حفظ خود از گناه می ‏تواند بیش‏ترین فعالیت را داشته باشد.

ایشان در پاسخ به افرادی  كه از ایشان درخواست كرده بودند از ورود خانم‏ها در تظاهرات و راهپیمایی ‏های  دوران انقلاب جلوگیری  كنند تا احیانا اهانت و هتك حرمتی  نسبت‏به آن‏ها نشود می ‏فرمودند: «خانم‏ها دوش به دوش مردان در كنار آقایان در تمام مراحل شركت داشته باشند و هیچ كس حق ندارد كه تفوهی  (حرف و سخنی ) نسبت‏به مساله جدا كردن خانم‏ها از حركت‏سیاسی ، اجتماعی  و فرهنگی  داشته باشد.

امام خمینی  در توصیه به مسؤولین می ‏فرمودند: شما سعی  كنید امكانات تحصیلی  را برای  خانم‏ها فراهم كنید كه به این‏ها در طول تاریخ ظلم بسیار شده، حال آن‏كه برخی  از آن‏ها را كه من می ‏بینم استعدادهای  خوبی  دارند كه باید شكوفا شود و در قیقت‏حیف است كه هدر رود

یكی  از شاگردان و مریدان امام می ‏گوید: روزی  برای  تكامل معنوی  و تهذیب روح از حضرت امام راهنمایی  خواستیم آن حضرت، با یك جمله كوتاه،

یك دنیا مطلب به ما گفتند: «سعی  كنید در اخلاص عمل‏»

در بیرونی  منزل امام، یعنی  اتاقی  كه شب‏ها آقا تشریف می ‏بردند آنجا برای  ملاقات مردم، فرش‏ها ناقص بود، حجة‏الاسلام قرهی  خدمت امام عرض كرد: آقا اجازه بدهید یك فرش برای  اینجا تهیه كنیم. فرمودند: از توی  اندرونی  بیاورید، عرض شد آنجا گلیم است و با اینجا جور در نمی ‏آید فرمودند: «منزل امام زمان هم معلوم نیست چی  افتاده است

میهمان‏داری  حضرت امام بسیار ساده بود، تشریفاتی  نبود، اگر خورشتی  سر سفره بود یك نوع بود، هیچ‏گاه ندیدم دو نوع خورشت‏سر سفره باشد، اما نوعا از خورشت قرمه سبزی  خوششان می ‏آمدند.

برای  وضو گرفتن یك قطره آب اضافی  مصرف نمی ‏كرد، حتی  بین مسح سر و شست‏وشوی  دست راست و چپ شیر آب را می ‏بستند تا مبادا آب اضافی  از شیر خارج شود.

حضرت امام در عین پركاری  و تلاش مداوم بسیار منظم بودند، یكی  از اساسی ‏ترین رموز موفقیت امام در زندگی ، نظم بود. اهل منزل امام زندگی  ایشان را به صورت یك ساعت اتوماتیك خودكار درك كرده‏اند; لذا دستورالعمل كارشان را از روی  كار ایشان منظم می ‏كردند، دقیقا می ‏دانستند كه امام چه ساعتی  می ‏خوابند، چه ساعتی  بیدار می ‏شوند، چه زمانی  برای  ملاقات می ‏آیند.

اولین روز بستری  شدن حضرت امام در بیمارستان، همه خانواده دور ایشان حلقه زده بودند، در حالی  كه حالت رضایت‏آمیزی  در چشم‏ها و صورتشان موج می ‏زد، سعی  می ‏كردند كه اضطراب و نگرانی  ما را تخفیف دهند و گاهی  بدون مقدمه شروع به نصیحت و توصیه می ‏كردند، مثلا نمازتان را اول وقت‏بخوانید، سعی  كنید از گناهان، چه كوچك و چه بزرگ اجتناب كنید، بزرگ‏ترین عبادت گناه نكردن است، اگر گناه نكنید خداوند راه توفیق انجام مستحبات را به شما نشان می ‏دهد.

اگر چه حضرت امام مسؤولیت رهبری  جامعه اسلامی  را به دوش داشتند، ولی  هیچ وقت مساله خانواده و محبت‏به فرزندان را فراموش نمی ‏كردند، ما می ‏دیدیم صبح‏ها وقتی  كه سفره پهن می ‏شد، خود حضرت امام چای  می ‏ریختند.

حضرت امام بسیار به نماز جماعت اهمیت می ‏دادند، بسیار سفارش به نماز می ‏كردند، همیشه می ‏گفتند: همین كه شما می ‏گویید اول این كار را بكنم بعد نماز می ‏خوانم، این خلاف است; نگویید این حرف را، به نمازتان اهمیت‏بدهید، اول نماز.

روزی  یكی  از طلاب مدرسه رفاه به امام عرض می ‏كند كه شما چرا در بین صحبت‏هایتان از امام زمان (عج) كمتر اسم می ‏برید؟ امام به محض شنیدن این سخن در جا ایستادند و فرمودند: چه می ‏گویی ؟ مگر شما نمی ‏دانید ما آنچه داریم از امام زمان (عج) است، و آنچه من دارم از امام زمان (عج) است و آنچه از انقلاب داریم از امام زمان است.

حضرت امام وقتی ‏واردمجلسی ‏می ‏شدند هرجا كه بود می ‏نشستند، و غالبا دم در و در جمع مردم كوچه و بازار می ‏نشستند و هیچ‏گاه مسندنشین نبودند.

مرحوم حاج آقا مصطفی ، فرزند گرامی  حضرت امام درباره شبی  كه امام را در قم دستگیر كردند و به تهران بردند، به نقل از امام می ‏گفت: وقتی  مرا می ‏بردند، بین قم و تهران ماشین از جاده منحرف شد، من فكر كردم می ‏خواهند قضیه را خاتمه بدهند. ولی  وقتی  مراجعه به قلبم نمودم، دیدم هیچ تغییری  نكرده است. حضرت امام بعد از آزادیشان در سال 42 در مسجد اعظم قم سخنرانی  كردند، فرمودند: والله من به عمرم نترسیدم. آن شبی  هم كه مرا از قم به تهران می ‏بردند آنها می ‏ترسیدند، من آن‏ها را دلداری  می ‏دادم.

روزی  حضرت امام برای  درس دادن وارد شدند، متوجه شدند كه تشكی  برای  ایشان انداخته‏اند، فورا آن را كنار زدند و مثل سایر طلاب روی  زیلوی  مسجد نشستند و درس را شروع كردند.

یكی  از مسائلی  كه دوستان امام در آن اتفاق‏نظر داشتند، این بود كه ایشان مطلقا غیبت نمی ‏كردند، از همان ایام جوانی  در مجلسی  كه نشسته بودند اجازه نمی ‏دادند به هیچ وجه كسی  غیبت كند و اگر كسی  می ‏خواست غیبت كند، امام فورا مطلب را برمی ‏گرداندند و رشته سخن را تغییر می ‏دادند.

هنگامی  كه حضرت امام برای  نماز شب از خواب برمی ‏خاستند در دل شب، از یك چراغ قوه بسیار كوچك استفاده می ‏كردند كه تنها جلوی  پای  ایشان را روشن می ‏كرد و لامپ را روشن نمی ‏كردند و به آرامی  راه می ‏رفتند تا این‏كه دیگران بیدار نشوند.

در كنار حسینیه جماران، محلی  از پول مردم ساخته شده بود كه بانی  داشت و قرار شده بود كه كمی  به ظاهر حسینیه برسند، روزی  امام آمدند و دیدند كه بناها و كارگران مشغول گچ‏كاری  در حسینیه هستند. امام با عصبانیت‏بیرون آمدند و جمله بسیار عجیبی  فرمودند: بگذارید من بمیرم و شما این كارها را انجام دهید

منابع:

برگرفته از كتاب سیره امام خمینی ، ج 1

كتاب پرتوی  خورشید / مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی  (ره)، واحد خاطرات